Rouw

En dan staat ineens de wereld op zijn kop. Je bent ziek. Je komt in de wereld van ziekte, artsen en medische afwegingen. Normaal weet je best goed wat je wilt in het leven. Maar nu… alles is anders. Of een geliefde van dichtbij wordt ziek, waardoor voor jou ook veel verandert. Je weet niet zo goed wat je er mee aan moet. Of de ander sluit zich af en je zit met je gevoelens omhoog, of… Als je een maatje zoekt om mee te sparren of ook de diepe moeilijke levensvragen mee te bespreken, weet je welkom.

Chronisch ziek zijn
En nu hoor je dan bij de groep die ‘iets heeft’. Je wilt helemaal niet in deze groep vallen, je wilt gewoon door, met alles, zoals het altijd was. Maar je merkt dat dat niet gaat. Je lijf houdt je tegen, het blijft maar malen in je hoofd, je doet de dingen wel, maar toch voelt het anders, je bent steeds vaker op, te moe om te doen wat je wilt… Of je bent net weer gewend aan wat je kunt, als er opnieuw een verslechtering volgt, weer moet je inleveren. Moet je weer meer loslaten, om hulp vragen… Je bent welkom met alle frustraties, zorgen en angsten, om in gesprek te gaan, op verhaal te komen en als het nodig is te zoeken naar nieuwe perspectieven.

Ongeneeslijk ziek zijn
Het was al gelijk duidelijk toen je überhaupt ontdekte dat je ziek was. Of het leek eerst nog goed te komen, maar uiteindelijk bleek je toch ongeneeslijk ziek. Je kan het niet geloven, wat moet je nu? Hoe lang heb je nog, wat wil je nog, wat kan er nog, wat ga je doen nu je weet dat je leven eindig is. En hoe gaat het met je omgeving. Zitten zij op dezelfde lijn als jij, of zitten zij net steeds ergens anders qua ideeën en gevoelens… Het kan heel helpend zijn om met een begeleider te spreken die ervaring heeft met deze vraagstukken, met dit proces van loslaten. Je diagnose wordt er niet anders van, maar je kan wel weer meer zicht krijgen op wat er werkelijk toe doet voor je. Inzicht krijgen in wat je bezig houdt, vragen mee krijgen die er toe doen, je donkerste gedachten mogen uiten zonder dat dit ‘raar’ of ‘lastig’ gevonden wordt. Weet je welkom, met alles wat er in je leeft.

Je bent weer beter verklaard. Er zijn geen actieve ziektecellen meer. Maar de behandeling heeft wel zijn sporen in je achter gelaten. Je merkt fysiek en/ of mentaal dat het leven zo veranderd is. Je kunt niet meer terug, het leven weer oppakken dat je leefde voor je ziekte. En dat is een heel proces. Je bent – waarschijnlijk- wel blij dat je er nog bent, maar je moet alles weer opnieuw uitvinden. Wie ben je nu, met deze ervaring in je rugzak. Om weer te kunnen genieten van het leven wat nog voor je ligt, moet wat gebeurd is draaglijk worden. Gesprekken kunnen je hierbij helpen, weet je welkom.

Er zijn vele redenen waarom je vast kan lopen op je werk. Jij hebt een ontwikkeling door gemaakt waardoor je niet meer dezelfde bent, maar op je werkplek verwachten ze nog wel ‘de oude versie’ van jou. In je privé leven speelt zo veel, dat je minder te geven hebt op je werk. Je prioriteiten misschien ook wel veranderd zijn. Of jij bent niet veranderd, maar er is op je werkplek van alles veranderd. En jij vindt het niet ten goed gekeerd, het komt niet overeen met je waarden en waar jij energie van krijgt. Eerst praat je jezelf nog moed in, zet een tandje bij of probeert dat juist minder te doen. Maar je merkt dat het steeds meer energie kost, je ogen stralen niet meer zo, je ziet tegen de werkdagen op, merkt dat je mopperig en kortaf bent… Ook je thuisfront herkent je steeds minder. Als je eigen manieren tot aanpassing onvoldoende resultaat geven, kan het heel helpend zijn om er met de frisse blik van een ander naar te laten kijken. Ik heb veel ervaring met werk gerelateerde problematiek, dus als je weer energiek aan het werk wilt, kom dan langs.

Een verhuizing doe je vaak vanuit een positieve motivatie, je verwacht het beter te krijgen op je nieuwe plek. Maar al dat geregel van een verhuizing vraagt best veel van je. Naast het praktische brengt het je ongemerkt ook emotioneel in beweging. Je moet iets achter laten en iets nieuws beginnen. Dat vraagt veel van je, het vraagt om vaardigheden om met verandering om te gaan. En starten op een nieuwe plek waar alles onbekend is kan vanuit je veilige plek heel leuk lijken, maar als je er dan ineens bent… dan ga je voelen wat het je kost. Lukt het niet goed om hier goed ‘handen en voeten’ aan te geven? Kom dan met mij ontdekken hoe je nieuwe plek weer een thuis kan worden, ik help je ‘landen’ op de grond waar je woont.

Het gezin waar je uit komt noemen we ook wel het stamgezin. En gaandeweg vind je vaak een manier om hiermee om te gaan. Als je het samen heel goed hebt en er overlijd iemand, dan heb je het gemis, fysiek en emotioneel van een geliefd familielid. Maar het kan ook raken aan oude gezinspatronen die niet meer zo duidelijk waren en nu in deze nieuwe situatie weer de kop op steken. Het is goed om jezelf daar bij stil te zetten, wat vraagt het van je, wat wil je hiermee.

Maar als er een overlijden is terwijl de verstandhoudingen toen en/ of nu ingewikkeld waren, kan een verlies soms nog meer oproepen. Zelfs tot je eigen verrassing. Omdat je dacht dat niets je nog kon raken hierin. Maar door een overlijden kan het weer op scherp gezet worden. Vragen oproepen in je; ga je naar het afscheid, wat verwachten de anderen, wat wil jij, kun je dit maken… En nu dit gezinslid is overleden kan het verlies zich opnieuw opdringen. Want misschien had je nog een klein sprankje hoop dat er ooit verbetering kon zijn. Of misschien geen hoop, maar nu is het wel heel definitief… En ook als je opluchting ervaart omdat de relatie slecht was en je nu in ieder geval niets meer hoeft kan dit vervreemdend zijn, gek om dit te voelen. Dat kan veel gedachten, gevoelens, oordeel van jezelf oproepen. Weet je welkom om alles te bespreken, weet dat jouw rouw er mag zijn, in welke vorm dan ook.

Jouw kind vraagt extra zorg. Je vindt dat je dit gewoon moet kunnen, dat hoort erbij. En trouwens, als je er met anderen over spreekt snapt toch niemand het. Dat doet zo zeer dat je het er helemaal niet meer over hebt. Niet aanstellen en door! Maar toch… ergens snap je wel dat het te veel is. Want waar opvoeding sowieso al uitdagend is, geldt dat bij jullie extra. En het voelt alsof je je kind af valt door dit te denken of hardop te zeggen, maar je voelt dat je uit balans raakt. Als je vrijuit wilt kunnen spreken over hoe het je bezig houdt, op zoek wilt naar nieuwe perspectieven en nieuwe routes wilt ontdekken binnen de bestaande paden, weet je welkom om er met mij over in gesprek te gaan.

Bipolair, persoonlijkheidsstoornis, depressief, angstig, autisme, ADHD, meer begaafd, hoog sensitief. Je hebt een behandeling in de GGZ gehad. Of jezelf herkend in HB of HSP, maar je merkt dat het nog niet af is. Je bent er nog mee in strijd, het label zelf, de blik van anderen hierop, je eigen stigma. Je ziet het misschien vooral nog als een verlies, een tekortkoming en dat schuurt. Maar eigenlijk is er niets veranderd aan jou. Want met de diagnose hebben bepaalde kenmerken een naam gekregen, maar je bent zo veel meer! Je bent niet je diagnose, het is maar een naampje waardoor we met zijn allen logica proberen aan te brengen in de dingen waar je last van hebt. Ik geloof er in dat je precies goed bent zoals je bent. Of je nu een officiële diagnose hebt, je neuro divergent bent of… Als je graag wilt uitvinden wie je echt bent, wat er voor jou toe doet en je je eigen verhaal meer rond wil maken zodat je goed verder kan, weet je dan welkom.

Je had een mooi leven, niet altijd rozengeur en maneschijn, maar al met al best een mooi leven. Maar je merkt dat het je steeds zwaarder valt. Mensen om je heen vallen weg, je wordt minder mobiel, de kinderen zijn druk, je komt niet meer zo vaak op nieuwe plekken.. Je zit steeds vaker thuis en de dagen zijn lang. Het wordt steeds lastiger om op te staan ’s morgens, ook al slaap je niet meer. En eten koken…wat een gedoe. Ze zeggen wel eens dat iedereen oud wil worden maar niet oud wil zijn. je voelt dat nu zelf ook steeds meer. Laten we samen onderzoeken. Terugblikken op wat mooi was en kracht gaf en onderzoeken welke dingen belangrijk voor je zijn in het leven. En hoe je hier nu, met de (on)mogelijkheden die er zijn, weer aan tegemoet kan komen. Zodat het leven ze waardevol mogelijk is en de dagen weer te doen.

Jullie hadden het zo goed samen. Jaren trokken jullie op, deelden veel, gingen samen op pad, vierden feestjes en vonden troost bij elkaar. Maar zonder dat je het door had was er schijnbaar iets veranderd. Je sprak elkaar minder, het voelde niet meer zo dichtbij… Je checkte een keer voorzichtig bij de ander, maar alles was ‘gewoon’ en je probeerde het te laten. Maar wat subtiel begon werd steeds duidelijker, een verwijdering doordat de ander niets meer liet horen of het contact verbrak, terwijl je geen idee had waarom. Vertwijfeld blijf je achter, het knaagt en maakt je onzeker. Was het dan al die tijd een leugen? Als het alleen niet lukt om er mee om te gaan, dan help ik je graag doordat je bij mij op verhaal kan komen en een manier kan zoeken om weer zo goed mogelijk verder te gaan.

kjh kjhkh kj kjkj k